W mieście Nazarecie w prowincji Galilei posłaniec(anioł) Gabriel powiedział do Judejskiej dziewicy Mariam: „Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jeszu. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca». Ten Jeszu nie miał mieć ludzkiego ojca: „«Tchnienie Święte zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym» - Łukasza 1: 26-37 Zwiastunem(przygotowującą drogę), Jeszu, Syna Boga Najwyższego, miał być Jan Zanurzyciel, bo gdy Jan urodził się w mieście Judy, jego ojciec Zachariasz wypowiedział o nim następujące proroctwo:
A przez wiarę Abraham, gdy został wystawiony na próbę, niejako ofiarował Izaaka, i człowiek, który rad otrzymał obietnicę, próbował ofiarować swego syna, choć mu powiedziano: To, co będzie nazwane ,,twoim potomstwem,, przyjdzie przez Izaaka. Gdy Abraham miał już zabić Izaaka, który leżał związany na ołtarzu, poseł (anioł) Boży powstrzymał go od dalszego działania(Joba 1: 6-12). Abraham zauważył barana uwikłanego w pobliskich zaroślach i to zwierzę złożył na ofiarę zamiast Izaaka. Miejsce to nazwał ,,Pan widzi,, Potem poseł Boży zawołał do Abrahama i powiedział: ,, 15 Po czym Anioł Pański przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz drugi: 16 «Przysięgam na siebie, wyrocznia Pana, że ponieważ uczyniłeś to, a nie oszczędziłeś syna twego jedynego, 17 będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą warownie swych nieprzyjaciół. 18 Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia [takiego, jakie jest udziałem] twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś mego rozkazu». -Mojżeszowa 22: 1-18 BT
Jak doszło do tej przyjaźni z Bogiem? Dzięki Abrahamowym uczynkom wiary, jego czynom, które były wyrazem wiary w jedynego żywego i prawdziwego Boga Wszechmocnego. Jeden z naturalnych potomków Abrahama, mieszkaniec Bliskiego Wschodu imieniem Jakub, syn Józefa z Nazaretu, napisał o wierze Abrahama: ,, I tak wypełniło się pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu i policzono mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga”. -Jakuba 2: 23 Zanim inny potomek Abrahama powiedział coś o jego wierze, najpierw napisał i wskazał, dlaczego Abraham mógł się podobać Bogu: ,, 6 Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają”. -Hebrajczyków 11: 6
1 Tymoteusza 5: "17 Prezbiterzy, którzy dobrze przewodniczą, niech będą uważani za godnych podwójnej czci, najbardziej ci, którzy trudzą się głoszeniem słowa i nauczaniem. 18 Mówi bowiem Pismo: Nie zawiążesz pyska wołowi młócącemu oraz: Godzien jest robotnik zapłaty swojej". W Liście 1 do Tymoteusza 5: 17, 18, wyraźnie wskazano, że dobrowolne dary, czy pieniądze można słusznie asygnować na pomoc dla troszczących się o duchowe dobro innych. Czytamy tam:
Jest wiele nieporozumień wokół pojęcia 'Duch'. Przede wszystkim nie ma w Biblii słowa, które by było dokładnym odpowiednikiem polskiego słowa Duch. Zarówno w języku hebrajski, (Stary Testament), jak i greckim (Nowy Testament) słowo, które tłumaczymy na duch ma wiele znaczeń. Język hebrajski na określenie Ducha Bożego, Ducha Świętego używa rzeczownika „Ruah,,. Ruah znaczy po prostu „wiatr”, a w formie czasownikowej – „być lekkim”. Ale jednocześnie, jako rzeczownik jest synonimem słowa „zapach”. Wyraz „ruah” jest także rzeczownikiem dźwiękonaśladowczym. Wymawiany dynamicznie brzmi niczym nadciągający wicher, z hebrajskim „ruah” „nadciągają” ciężkie chmury z błyskawicami.