Łukasza 3: 16 sam Jan odpowiedział wszystkim, mówiąc: Ja zanurzam was wodą, lecz przychodzi mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów Jego; On was zanurzać będzie Duchem Świętym i ogniem. Łk 3:16 jest bardzo ważny, zwłaszcza gdy dokładnie rozdzielimy trzy rzeczy występujące w wypowiedzi Jana: wodę, Ducha Świętego i ogień. Grecki fragment brzmi: ἐγὼ μὲν ὕδατι βαπτίζω ὑμᾶς... αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσει ἐν πνεύματι ἁγίῳ καὶ πυρί egō men hydati baptizō hymas... autos hymas baptisei en pneumati hagiō kai pyri Czyli zasadniczo: „Ja zanurzam was wodą [...] On będzie was zanurzał w Duchu Świętym i ogniu”. Najpierw: dwa różne „zanurzenia”? Tutaj bardzo ważny jest następny werset — Łk 3:17: „Ma On wiejadło w swojej ręce, aby dokładnie oczyścić swoje klepisko i zebrać pszenicę do swego spichlerza, lecz plewy spali ogniem nieugaszonym”. To daje nam kontekst do słowa „ogień” z w. 16. Jan mówi do zgromadzonych ludzi, wśród których będą dwie grupy: pszenica → spichlerz plewy → ogień Dlatego istnieje mocny argument, że Jan nie mówi: każdy uczeń otrzyma jednocześnie „Ducha Świętego i ogień” jako dwa błogosławieństwa, lecz zapowiada dwa skutki przyjścia Pomazańca: Jednych zanurzy Duchem Świętym, a drugich — ogniem sądu. Kontekst zaczyna się jeszcze wcześniej...
Kain i Abel ks. Rodzaju 4. Czemu Bóg nie zgładził Kaina, a innym zabronił go zabić? To jedno z najciekawszych pytań w początkowych rozdziałach Księga Rodzaju. Po ludzku moglibyśmy oczekiwać: Kain zabił brata - Bóg natychmiast odbiera mu życie. A jednak Bóg postępuje inaczej. Co faktycznie robi Bóg? Po zabójstwie Abla: przesłuchuje Kaina, ujawnia jego winę, ogłasza wyrok, wypędza go z ziemi uprawnej, czyni go tułaczem. Czyli Kain nie pozostaje bezkarny. Ale jednocześnie Bóg mówi: „Ktokolwiek zabiłby Kaina, siedmiokrotną pomstę poniesie.” (Rdz 4:15) i daje mu znak (znamię - Biblia BT) ochronny, aby go nie zabił, ktokolwiek go spotka . Dlaczego nie zabiją Kaina? Tekst nie podaje jednej wyraźnej odpowiedzi, ale można dostrzec kilka elementów. 1. Bóg pokazuje, że jest sędzią Kain popełnił zbrodnię, lecz kara należy do Boga. Jeszcze nie istnieje: państwo, sądy, prawo karne, ani późniejsze przepisy dotyczące kary śmierci. Bóg sam przejmuje rolę sędziego. 2. Miłosierdzie obok sprawiedliwości Kain otrzymuje karę, ale nie natychmiastową śmierć. To pierwszy wielki biblijny przykład, że: Bóg nienawidzi grzechu, ale nie zawsze od razu niszczy grzesznika. Ten motyw później powtarza się wielokrotnie w Biblii (Słowie Bożym). 3. Kain staje się żywym świadectwem skutków grzechu Jego życie ma być przestrogą. Zauważ: zazdrość,...
Dz 10: 45 – 48 ,,I zdumieli się wierzący pochodzenia judejskiego, którzy z Piotrem przyszli, że i na narody (pogan) został wylany dar Ducha Świętego; słyszeli ich bowiem, jak mówili językami i wywyższali Boga. Wtedy odezwał się Piotr: Czy może ktoś odmówić wody, aby zanurzyć tych, którzy otrzymali Ducha Świętego jak i my? I rozkazał ich zanurzyć w imię Jeszu Chrystusa. Wtedy uprosili go, aby pozostał u nich kilka dni." - Nie którzy twierdzą , że przy zanurzeniu otrzymują Ducha Świętego? Jest to bardzo ważny fragment. Przeanalizujmy go spokojnie, krok po kroku, opierając się na samym tekście. Kontekst To pierwsze przyjęcie ludzi z narodów do społeczności wierzących bez wcześniejszego stania się prozelitami. Piotr został posłany do Korneliusza przez Boga i głosi mu dobrą nowinę (Ewangelie). Kluczowe jest to, że Piotr jeszcze mówi, gdy następuje niezwykłe wydarzenie. Dz 10:44 - „Gdy Piotr jeszcze mówił te słowa, Duch Święty zstąpił na wszystkich słuchających tej mowy.” Zwróć uwagę na kolejność. Słuchają słowa. Duch Święty zstępuje na nich. Mówią językami i wywyższają Boga. Dopiero potem zostają zanurzeni. To jest kolejność, której nie można odwrócić. Dz 10: 45 – 48 ,,I zdumieli się...
,,I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Iszraela: z plemienia Judy dwanaście tysięcy opieczętowanych, z plemienia Rubena dwanaście tysięcy, z plemienia Gada dwanaście tysięcy, z plemienia Asera dwanaście tysięcy, z plemienia Naftalego dwanaście tysięcy, z plemienia Manassesa dwanaście tysięcy, z plemienia Symeona dwanaście tysięcy, z plemienia Lewiego dwanaście tysięcy, z plemienia Issachara dwanaście tysięcy, z plemienia Zebulona dwanaście tysięcy, z plemienia Josefa dwanaście tysięcy, z plemienia Beniamina dwanaście tysięcy opieczętowanych.” – Ks. Obj 7:4-8 Wiele religii, czy to protestanci, prawosławni, katolicy, a szczególności świadkowie jehowy odnoszą te wersety biblijne do siebie z ks. Objawienia 7: 4-8. Chciałbym zwrócić uwagę na świadków jehowy – Towarzystwo Strażnica która głosi, że jest szczególna grupa 144 tyś wybranych i namaszczonych. Ta grupa ludzi nazywa się pomazańcami hebrajskie Mesjaszami i greckie Chrystusami. Jak widać w ich gronie żyją ludzie nazywający siebie Chrystusami . ,,A Jeszu odpowiadając, rzekł im: Uważajcie (Baczcie), żeby was kto nie zwiódł. Albowiem wielu (liczni) przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Ja jestem Chrystus (pl. Pomazaniec), i wielu zwiodą.” – Mat 24:4,5 To, co głoszą świadkowie jehowy i co znajdziemy w literaturze Towarzystwa strażnica jest równoznaczne z nazwaniem ich Chrystusami. Zachodzi pytanie czy są dowody biblijne, żeby...
„A ponieważ Ja mówię prawdę, nie wierzycie Mi. Któż z was może Mi dowieść grzechu? Jeśli mówię prawdę, dlaczego nie wierzycie Mi? Kto z Boga jest, słów Bożych słucha; wy dlatego nie słuchacie, bo z Boga nie jesteście.” – Jana 8:45-47 Świadomość Mistrza Jeszu co do swojej czystości jest zadziwiająca. Jest zupełnie inna od wszystkiego, co znamy z własnego doświadczenia. Każdy wierzący wie, że im bardziej zbliża się do Boga, tym bardziej rozwija świadomość i wrażliwość na własny grzech. Jednak w przypadku Mistrza Jeszu tak nie było. Żył bliżej Boga niż ktokolwiek inny, a mimo to był wolny od poczucia grzechu. Nowe Przymierze opisuje o pokusach, jakie spotkały Pana Jeszu (Łuk roz. 4), ale nigdy nie wspomina o tym, że zgrzeszył. Nie słyszymy, jak wyznaje grzech lub prosi o przebaczenie za popełnione zło, nieprawość, mimo że uczył tego swoich uczniów. Nie było w nim śladu winy towarzyszącej grzesznej naturze zamieszkującej rodzaj ludzki. Pismo święte opisuje postacie wiernych mężów Bożych. Żaden z izraelskich i judejskich bohaterów nie jest wolny od skazy, nawet Dawid, największy król Iszraela, ani Mojżesz, który wybawił swój lud z Egiptu. Nowe Przymierze również opisuje niedociągnięcia apostołów, niemal w każdej księdze, a mimo to nie znajdujemy ani...