Łukasza 3: 16 sam Jan odpowiedział wszystkim, mówiąc: Ja zanurzam was wodą, lecz przychodzi mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów Jego; On was zanurzać będzie Duchem Świętym i ogniem.

 

Łk 3:16 jest bardzo ważny, zwłaszcza gdy dokładnie rozdzielimy trzy rzeczy występujące w wypowiedzi Jana: wodę, Ducha Świętego i ogień.

Grecki fragment brzmi:

ἐγὼ μὲν ὕδατι βαπτίζω ὑμᾶς... αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσει ἐν πνεύματι ἁγίῳ καὶ πυρί

egō men hydati baptizō hymas... autos hymas baptisei en pneumati hagiō kai pyri

Czyli zasadniczo:

„Ja zanurzam was wodą [...] On będzie was zanurzał w Duchu Świętym i ogniu”.

Najpierw: dwa różne „zanurzenia”?

Tutaj bardzo ważny jest następny werset — Łk 3:17:

„Ma On wiejadło w swojej ręce, aby dokładnie oczyścić swoje klepisko i zebrać pszenicę do swego spichlerza, lecz plewy spali ogniem nieugaszonym”.

To daje nam kontekst do słowa „ogień” z w. 16.

Jan mówi do zgromadzonych ludzi, wśród których będą dwie grupy:

pszenica → spichlerz
plewy → ogień

Dlatego istnieje mocny argument, że Jan nie mówi: każdy uczeń otrzyma jednocześnie „Ducha Świętego i ogień” jako dwa błogosławieństwa, lecz zapowiada dwa skutki przyjścia Pomazańca:

Jednych zanurzy Duchem Świętym, a drugich — ogniem sądu.

Kontekst zaczyna się jeszcze wcześniej

Spójrz na Łk 3:9:

„Już siekiera jest przyłożona do korzenia drzew; każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień”.

Następnie:

w. 16: „Duchem Świętym i ogniem”

i zaraz:

w. 17: „plewy spali ogniem nieugaszonym”.

Mamy więc:

w. 9 — ogień sądu

w. 16 — Duch Święty i ogień

w. 17 — ogień sądu

To bardzo mocno określa znaczenie „ognia” w środku tej wypowiedzi.

A gdzie widzimy zanurzenie Duchem?

Sam Pan Jeszu nawiązuje później do słów Jana.

Dz 1:5:

„Jan zanurzał wodą, wy zaś po niewielu dniach zostaniecie zanurzeni Duchem Świętym”.

Zauważ coś smowitego: Pan Jeszu, przywołując wypowiedź Jana, nie dodaje tutaj „i ogniem”.

Dlaczego?

Ponieważ mówi do swoich uczniów o tym, co ich czeka.

I następuje Dz 2 — Duch zostaje im dany.

Ale przecież w Dz 2 pojawiają się „języki jakby ognia”

Tak, lecz Łukasz jest bardzo precyzyjny:

„ukazały się im rozdzielające się języki jakby* z ognia” (Dz 2:3). (jakby*) Nie mówi, że uczniowie zostali zanurzeni ogniem.

A następny werset mówi: „wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym” (Dz 2:4). To dokładnie odpowiada obietnicy z Dz 1:5. Dlatego nie utożsamiałbym automatycznie:

„zanurzenie ogniem” z Łk 3:16 --- języki jakby ognia z Dz 2.

Jest tutaj jeszcze coś bardzo ważnego. Jan mówi: „ON was będzie zanurzał Duchem Świętym...” Kto? Pan Jeszu.

To pokazuje niezwykle wysoką władzę udzieloną Synowi. Jan może zanurzać wodą, ale Pan Jeszu może zanurzać Duchem Świętym.

I świetnie współgra to z Dz 2:33:

,,Pan Jeszu, „wywyższony prawicą Boga i otrzymawszy od Ojca obietnicę Ducha Świętego, wylał to, co widzicie i słyszycie”.

Znowu mamy nasz charakterystyczny porządek:

BÓG OJCIEC --- daje Synowi --- DUCHA ŚWIĘTEGO --- Pan Jeszu --- WYLEWA GO ---- na uczniów.

To bardzo dobrze pasuje do tego: Ojciec jest źródłem, a Syn otrzymuje od Ojca i wykonuje Jego dzieło.

I powiedziałbym jeszcze mocniej: Łk 3:16–17 jest tekstem zarówno o zbawieniu, jak i o sądzie. Pomazaniec przychodzi i dokonuje rozdzielenia: pszenica otrzymuje to, co pochodzi od Boga; plewy spotyka ogień.

Chwała Pau Jeszu.

Stanisław sługa Pan Jeszu.