Dz 10: 45 – 48 ,,I zdumieli się wierzący pochodzenia judejskiego, którzy z Piotrem przyszli, że i na narody (pogan) został wylany dar Ducha Świętego; słyszeli ich bowiem, jak mówili językami i wywyższali Boga. Wtedy odezwał się Piotr: Czy może ktoś odmówić wody, aby zanurzyć tych, którzy otrzymali Ducha Świętego jak i my? I rozkazał ich zanurzyć w imię Jeszu Chrystusa. Wtedy uprosili go, aby pozostał u nich kilka dni." - Nie którzy twierdzą , że przy zanurzeniu otrzymują Ducha Świętego?  

Jest to bardzo ważny fragment. Przeanalizujmy go spokojnie, krok po kroku, opierając się na samym tekście.

Kontekst

To pierwsze przyjęcie ludzi z narodów do społeczności wierzących bez wcześniejszego stania się prozelitami. Piotr został posłany do Korneliusza przez Boga i głosi mu dobrą nowinę (Ewangelie). Kluczowe jest to, że Piotr jeszcze mówi, gdy następuje niezwykłe wydarzenie.

Dz 10:44 - 

                      „Gdy Piotr jeszcze mówił te słowa, Duch Święty zstąpił na wszystkich słuchających tej mowy.”

Zwróć uwagę na kolejność.

1. Słuchają słowa.
2. Duch Święty zstępuje na nich.
3. Mówią językami i wywyższają Boga.
4. Dopiero potem zostają zanurzeni.

To jest kolejność, której nie można odwrócić.

Dz 10: 45 – 48 ,,I zdumieli się wierzący pochodzenia judejskiego „...że i na narody został wylany dar Ducha Świętego.”

Nie zdziwiło ich samo działanie Ducha. Zdumiewające było to, że Bóg dał Ducha ludziom z narodów przed zanurzeniem i bez obrzezania. To był dowód, że Bóg sam ich przyjął. Piotr wyciąga wniosek „Czy może ktoś odmówić wody, aby zanurzyć tych, którzy otrzymali Ducha Świętego jak i my?” – w. 47. To zdanie jest bardzo ważne. Piotr nie mówi: „Zanurzmy ich, aby otrzymali Ducha.” Mówi dokładnie odwrotnie: „Oni już otrzymali Ducha.” Dlatego nie ma podstaw, by odmówić im zanurzenia. Werset 48„I rozkazał ich zanurzyć...”Zanurzenie nie jest tutaj środkiem do otrzymania Ducha. Jest odpowiedzią na to, co Bóg już uczynił. A co z twierdzeniem, że Duch jest udzielany przy zanurzeniu? Tutaj trzeba spojrzeć na całą księgę Dziejów Apostolskich. Dz 2 roz.  Po dniu Pięćdziesiątnicy Piotr mówi: „Opamiętajcie się i niech każdy z was da się zanurzyć... a otrzymacie dar Ducha Świętego.” Nie opisuje jednak dokładnego momentu czasowego. Mówi o drodze wejścia do Nowego Przymierza.

Dz.  8 – Samaria

Samarytanie zostali zanurzeni.

A jednak Ducha otrzymali dopiero później, gdy przybyli Piotr i Jan i nałożyli na nich ręce.

Czyli:

• zanurzenie było,
• Ducha jeszcze nie było.

 Dz.  10 – Korneliusz. Tutaj jest odwrotnie. Najpierw Duch. Potem zanurzenie.

Dz.  19 – Efez. Uczniowie Jana zostają zanurzeni w imię Pana Jeszu. Następnie Paweł wkłada na nich ręce. Wtedy otrzymują Ducha. Co z tego wynika? Księga Dziejów pokazuje, że Bóg nie jest związany jednym schematem czasowym.

Możemy zauważyć różne sytuacje:

• Duch przed zanurzeniem (Dz 10),
• Duch po zanurzeniu (Dz 8),
• Duch po nałożeniu rąk (Dz 19),
• Duch w dniu Pięćdziesiątnicy w wyjątkowych okolicznościach (Dz 2).  

Dlatego trudno z samych Dziejów wyprowadzić zasadę: „Każdy otrzymuje Ducha dokładnie w chwili zanurzenia.” Tekst tego nie mówi. Dlaczego Bóg uczynił tak w domu Korneliusza? Moim zdaniem sam tekst daje odpowiedź. Bóg chciał uprzedzić wszelkie wątpliwości wierzących pochodzenia judejskiego. Gdyby Korneliusz został najpierw zanurzony, część mogłaby powiedzieć: „To Piotr ich przyjął.” Ale ponieważ sam Bóg dał Ducha jeszcze przed zanurzeniem, było jasne, że to Bóg Ojciec pierwszy przyjął ludzi z narodów. Piotr później wraca do tego wydarzenia w Dz 11 i mówi: „Jeżeli więc Bóg dał im ten sam dar, co nam... kimże ja byłem, aby móc przeszkodzić Bogu?” (Dz 11:17)

To pokazuje, że dar Ducha był Bożym świadectwem, iż narody zostały przyjęte bez różnicy.

Wniosek

Sam fragment Dz 10:44–48 stanowi mocny argument przeciwko twierdzeniu, że Duch Święty zawsze jest udzielany dopiero podczas zanurzenia.

Pokazuje on wyraźnie, że w przypadku Korneliusza i jego domu kolejność była odwrotna: najpierw Bóg udzielił Ducha, a dopiero potem Piotr polecił ich zanurzyć. Jednocześnie nie należy z tego wyciągać przeciwnego wniosku, że zanurzenie jest nieważne.

W tym samym fragmencie Piotr, mimo że widzi działanie Boga, nadal rozkazuje ich zanurzyć.

A więc dar Ducha i zanurzenie nie są sobie przeciwstawione – oba należą do wejścia w życie Nowego Przymierza, choć kolejność ich wystąpienia w Dziejach nie zawsze jest taka sama. Co do zasady interpretacji. Pojedynczego wersetu nie należy odczytywać w oderwaniu od jego kontekstu literackiego i historycznego. To jedna z podstawowych zasad nauczania (egzegezy).

W przypadku Dziejów Apostolskich 10:45–48 kontekst jest bardzo wyraźny:

• Piotr jeszcze mówi (Dz 10:44),
• Bóg sam udziela Ducha Świętego ludziom z narodów,
• obecni wierzący pochodzenia judejskiego są tym zdumieni,
• dopiero potem Piotr nakazuje ich zanurzyć.

Dlatego nie można z tego fragmentu wyprowadzić nauki: „Duch Święty jest zawsze udzielany podczas zanurzenia.” Sam tekst pokazuje wyjątek od takiego schematu.

Podobnie nie można z Dz 2:38 zbudować sztywnej reguły, ignorując:

• Dz 8 (Samaria),
• Dz 10 (Korneliusz),
• Dz 19 (Efez).

To wszystko są wydarzenia opisane przez tego samego autora — Łukasza. Jeżeli on przedstawia różne okoliczności otrzymania Ducha, to znaczy, że nie chciał nauczać jednego mechanicznego schematu.

Myślę, że jest jeszcze jedna zasada, którą bardzo dobrze widać w Dziejach Apostolskich: Należy odróżniać opis wydarzenia od ustanowienia powszechnej zasady. Dzieje Apostolskie przede wszystkim opisują, jak Bóg prowadził rozwój społeczności wierzących: najpierw Judejczyków, potem Samarytan, a następnie ludzi z narodów.  Nie każdy opis jest automatycznie nakazem lub wzorcem dla wszystkich przyszłych sytuacji. Dlatego bardzo cenne jest porównywanie wszystkich miejsc dotyczących tego samego tematu. Dopiero wtedy można zobaczyć pełny obraz, zamiast budować naukę na jednym wersecie wyrwanym z kontekstu.

Chwała Panu Jeszu.

Stanisław sługa Pana Jeszu.