Rozdział 2

17 grudnia 2023
  1. A gdy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, wszyscy byli jednomyślnie na tym samym miejscu.
  2. I nagle stał się z nieba szum(dźwięk), tak jak niosącego się potężnego tchu(wiatru), i napełnił cały dom, w którym siedzą.
  3. I ukazały im się rozdzielające się języki jakby ognia, spoczął także na każdym z nich.
  4. I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch dawał im się wypowiadać.
  5. A przebywali w Jeruszalem Judejczycy, mężowie pobożni, ze wszystkich narodów pod niebem;
  6. gdy więc powstał ten szum, zgromadził się tłum i wpadł w zdumienie, bo każdy słyszał ich mówiących w swoim języku.
  7. I zdumieli się, i dziwili, mówiąc: Czyż oto wszyscy ci, którzy mówią, nie są Galilejczykami?
  8. Jakże więc to jest, że słyszymy, każdy z nas, swój własny język, w którym urodziliśmy się?
  9. Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji,
  10. Frygii i Pamfilii, Egiptu i części Libii, położonej obok Cyreny, i przybysze z Rzymu,
  11. zarówno Judejczycy jak prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich, jak w naszych językach głoszą wielkie dzieła Boże.
  12. Zdziwili się wtedy wszyscy i będąc w niepewności, mówili jeden do drugiego: Cóż to może znaczyć?
  13. Inni zaś drwiąc, mówili: Młodym winem się upili.
  14. Wówczas powstał Piotr wraz z jedenastoma, podniósł swój głos i przemówił do nich: Mężowie judzcy i wy wszyscy, którzy mieszkacie w Jeruszalem! Niech to będzie wam wiadome i z uwagą wysłuchajcie moich słów.
  1. Albowiem ludzie ci nie są pijani, jak przypuszczacie, gdyż jest dopiero trzecia godzina dnia,
  2. ale tutaj jest to, co było zapowiedziane przez proroka Joela:
  3. W ostatnich dniach - mówi Bóg - wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy - sny;
  4. Nawet na niewolników i niewolnice moje wyleję w owych dniach Tchnienie moje, i będą prorokowali.
  5. I uczynię cuda w górze na niebie, I znaki na dole na ziemi, Krew i ogień, i kłęby dymu.
  6. Słońce przemieni się w ciemność, A księżyc w krew, Zanim przyjdzie dzień Pański wielki i wspaniały.
  7. Wszakże każdy, kto będzie wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie.
  8. Mężowie iszraelscy! Posłuchajcie tych słów: Jeszu Nazarejczyka, męża, którego Bóg wśród was potwierdził(uwierzytelnił) przez czyny niezwykłe, cuda i znaki, jakie Bóg przez Niego między wami uczynił, jak to sami wiecie,
  9. gdy według powziętego z góry Bożego postanowienia i planu został wydany, tego wyście rękami bezbożnych ukrzyżowali i zabili;
  10. ale Tego Bóg wzbudził, gdy rozwiązał bóle śmierci, gdyż było niemożliwe, aby był on przez nią trzymany.
  11. Dawid bowiem mówi o nim: Miałem Pana zawsze przed oczami mymi, Gdyż jest po prawicy mojej, abym się nie zachwiał.
  12.  Dlatego rozweseliło się moje serce i rozradował się mój język, a także moje ciało będzie spoczywać w nadziei,
  13. Bo nie zostawisz mojej duszy w Hadesie i nie dasz, aby Twój Święty zobaczył zepsucie(ulec skażeniu).
  1. Oznajmiłeś mi drogi życia, napełnisz mnie radością (gdyż mogę oglądać) Twoje oblicze.
  2. Mężowie bracia, wolno mi otwarcie mówić do was o patriarsze Dawidzie, że umarł i został pogrzebany, a jego grób jest u nas aż po dzień dzisiejszy.
  3. Będąc jednak prorokiem i wiedząc, że mu Bóg zaręczył przysięgą, iż jego cielesny Potomek zasiądzie na tronie jego,
  4. mówił, przewidził to, o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie w otchłani ani ciało Jego nie ujrzy skażenia.
  5. Tego to Jeszu wzbudził Bóg, czego my wszyscy świadkami jesteśmy.
  6. Po wyniesieniu zatem na prawicę Boga i otrzymaniu od Ojca obietnicy Ducha Świętego, rozlał Go, co wy zarówno widzicie, jak i słyszycie.
  7. Albowiem nie Dawid wstąpił do nieba, powiada bowiem sam: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej,
  8. aż położę nieprzyjaciół twych podnóżkiem stóp Twoich.
  9. Niech więc cały dom Izraela wie z pewnością, że tego Jeszu, którego wy ukrzyżowaliście, Bóg uczynił i Panem, i Chrystusem.
  10. A gdy to usłyszeli, byli poruszeni do głębi i rzekli do Piotra i pozostałych apostołów: Co mamy czynić, mężowie bracia?
  11. A Piotr do nich: Zmienicie myślenie(Skurygujcie się, Opamiętajcie się, Żałujcie) i niechaj się każdy z was da zanurzyć w imię Jeszu Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Tchnienia Świętego.
  12. Obietnica ta bowiem odnosi się do was i do dzieci waszych oraz do wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan, Bóg nasz, powoła.
  13. Wielu też innymi słowy składał świadectwo i napominał ich, mówiąc: Ratujcie się spośród tego pokolenia przewrotnego(wypaczonego, skrzywionego).
  14. Ci więc, którzy przyjęli słowo Jego, zostali zanurzeni i pozyskanych zostało tego dnia około trzech tysięcy dusz.
  15. I trwali w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w w modlitwach.
  16. A dusze wszystkich ogarnięte były bojaźnią, albowiem za sprawą apostołów działo się wiele cudów i znaków.
  17. Wszyscy zaś, którzy uwierzyli, byli razem i mieli wszystko wspólne,
  18. i sprzedawali posiadłości i mienie, i rozdzielali je wszystkim, zgodnie z tym, jaką kto miał potrzebę.
  19. Codziennie też jednomyślnie uczęszczali do świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali pokarm z weselem i w prostocie serca,
  20. chwaląc Boga i ciesząc się przychylnością wszystkich ludzi. A Pan dodawał (do) zgromadzenia(kościoła, zboru, wspólnoty), każdego dnia tych, którzy mieli być zbawieni.

dalej->


Wersja robocza

Brak komentarzy